Jump to content

fletur

E Victionario

Discretiva

fletur dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
flētur tertia singularis praesens passiva indicativus fleō (flēre)

Appellatio pronuntiatusque[+/-]

API: /ˈfleːtur/(classice)
Syllabificatio phonetica: flē·tur — morphologica: fl-etur

Loci[+/-]

M. Fabius Quintilianus
ca. 35-100
Apuleius
ca. 125-170
Franciscus Petrarca
1304-1374
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

  • Iam «itur in antiquam silvam» nonne propriae cuiusdam rationis est? Nam quod initium eius invenias? Cui simile «fletur». Accipimus aliter ut «panditur interea domus omnipotentis Olympi,» aliter ut «totis usque adeo turbatur agris». —Institutio oratoria Quintiliani [1][2]

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

  • Rex olim beatus affatu sanctae vaticinationis accepto pigens tristisque retro domum pergit suaeque coniugi praecepta sortis enodat infaustae. Maeretur, fletur, lamentatur diebus plusculis. Sed dirae sortis iam urget taeter effectus. —Metamorphoseon libri XI Apulei [3][2]

Latinitas humanistica

saec. XIV.

  • Tum querele sonent sere et inutiles, fletur temporis amissio, sed siletur culpa. —De remediis utriusque fortune Petrarcae [4][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Fabius Quintilianus, Institutionis oratoriae libri XII. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIV). Liber primus, IV. [28] — fletur
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 Vicicitatio: fletur.
  3. 3.0 3.1 Apuleius - Metamorphoseon libri XI. (Bibliotheca Augustana): Liber IV. Capitulum XXXIII. Versus 3 — fletur
  4. 4.0 4.1 Franciscus Petrarca (Italice: Francesco Petrarca) - De remediis utriusque fortune. (Universitas Turicensis): Liber II. 15: [De amissione temporis] — fletur