finitarum

Discretiva

finitarum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
fīnītārum	casus genitivus pluralis · genus femininum	participii fīnītus

Appellatio pronuntiatusque

API: /fiːniːˈtaːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fī·nī·tā·rum — morphologica: finit-arum

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

• Causam nunc intellegamus ὑπόθεσιν, negotium περίστασιν. Sed et ipsam causam quidam similiter finierunt ut Apollodorus negotium. Isocrates autem causam esse ait quaestionem finitam civilem aut rem controversam in personarum finitarum complexu, Cicero his verbis: «causa certis personis locis temporibus actionibus negotiis cernitur, aut in omnibus aut in plerisque eorum». —Institutio oratoria Quintiliani