feminas

Discretiva

feminas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
fēminās	secunda singularis	praesens	activa	indicativus	fēminō (fēmināre)

Forma	Modus flexurae	originis
fēminās	casus accusativus pluralis	substantivi fēmina

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈfeːmi.naːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fē·mi·nās — morphologica: femin-as

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Aulus Cornelius Celsus ca. -25…+50

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Est inter haec quaedam tamen similitudo; consuetudo enim laborum perpessionem dolorum efficit faciliorem. Itaque illi qui Graeciae formam rerum publicarum dederunt, corpora iuvenum firmari labore voluerunt. Quod Spartiatae etiam in feminas transtulerunt quae ceteris in urbibus mollissimo cultu “parietum umbris occuluntur”. —Tusculanae disputationes Ciceronis

class.  (ca. 30 p.C.n.)

• Inter notissimos morbos est etiam is, qui comitialis vel maior nominatur. Homo subito concidit, ex ore spumae moventur, deinde interposito tempore ad se redit, et per se ipse consurgit. Id genus saepius viros quam feminas occupat. Ac solet quidem etiam longum esse usque mortis diem et vitae non periculosum: interdum tamen cum recens est, hominem consumit. —De Medicina Celsi

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Nec illas scelestas feminas, quas tibi post internecivum odium et calcata sanguinis foedera sorores appellare non licet, vel videas vel audias, cum in morem Sirenum scopulo prominentes funestis vocibus saxa personabunt. —Metamorphoseon libri XI Apulei