favillas

Discretiva

favillas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
favillās	casus accusativus pluralis	substantivi favilla

Appellatio pronuntiatusque

API: /faˈwil.laːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fa·vil·lās — morphologica: favill-as

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

Marcus Valerius Martialis 40-103

Hildegardis Bingensis 1098-1179

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• farra tamen veteres iaciebant, farra metebant,

primitias Cereri farra resecta dabant:

usibus admoniti flammis torrenda dederunt,

multaque peccato damna tulere suo;

nam modo verrebant nigras pro farre favillas,

nunc ipsas ignes corripuere casas. —Fasti Ovidii Nasonis

saec. I.

• Coniugis audisset fatum cum Porcia Bruti

Et subtracta sibi quaereret arma dolor,

‘Nondum scitis’ ait ‘mortem non posse negari?

Credideram, fatis hoc docuisse patrem.’

Dixit et ardentis avido bibit ore favillas.

I nunc et ferrum, turba molesta, nega. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Vidi quoque quod superior ignis firmamenti interdum commotus, quasdam squamas velut favillas ex se in terram emittebat, quae stigmata et ulcera hominibus et animalibus et fructibus terrae inferebant. —Liber divinorum operum simplicis hominis Hildegardis