favillam

Discretiva

favillam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
favillam	casus accusativus singularis	substantivi favilla

Appellatio pronuntiatusque

API: /faˈwil.lam/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fa·vil·lam — morphologica: favill-am

Loci

T. Lucretius Carus –95…–55

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4-70

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• si nil praeterea, tamen haec in corpore tradunt,

unde ignem iacere et lumen submittere possint

scintillasque agere ac late differre favillam.

cetera consimili mentis ratione peragrans

invenies igitur multarum semina rerum

corpore celare et varias cohibere figuras. —De rerum natura Lucretii

saec. I.

• Subtriti pedes eluuntur calefacta bubula urina: deinde fasce sarmentorum incenso, cum iam ignis in favillam reddit, ferventi cineri bos cogitur insistere, ac pice liquida cum oleo vel axungia cornua eius linuntur. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae

saec. I.

• regum inde funebres tunicae corporis favillam ab reliquo separant cinere. nascitur in desertis adustisque sole Indiae, ubi non cadunt imbres, inter diras serpentes, adsuescitque vivere ardendo, rarum inventu, difficile textu propter brevitatem. —Naturalis historia Plinii