favillam

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg favillam dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
favillam casus accusativus singularis substantivi favilla
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /faˈwil.lam/(classice)
Syllabificatio phonetica: fa·vil·lam — morphologica: favill-am

Loci[+/-]

T. Lucretius Carus
–95…–55
L. Iunius Moderatus Columella
ca. 4-70
C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. II II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • si nil praeterea, tamen haec in corpore tradunt,
unde ignem iacere et lumen submittere possint
scintillasque agere ac late differre favillam.
cetera consimili mentis ratione peragrans
invenies igitur multarum semina rerum
corpore celare et varias cohibere figuras. —De rerum natura Lucretii [1][2]

saec. I.

  • Subtriti pedes eluuntur calefacta bubula urina: deinde fasce sarmentorum incenso, cum iam ignis in favillam reddit, ferventi cineri bos cogitur insistere, ac pice liquida cum oleo vel axungia cornua eius linuntur. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae [3][2]

saec. I.

  • regum inde funebres tunicae corporis favillam ab reliquo separant cinere. nascitur in desertis adustisque sole Indiae, ubi non cadunt imbres, inter diras serpentes, adsuescitque vivere ardendo, rarum inventu, difficile textu propter brevitatem. —Naturalis historia Plinii [4][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Titus Lucretius Carus - De rerum natura libri sex. (Teubner, Lipsiae MCMLXIX). Liber secundus, versus 675 — favillam
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 Vicicitatio: favillam.
  3. 3.0 3.1 Lucius Iunius Moderatus Columella - De re rustica - Libri XII. ed. V. Lundström. Anno 1902-1917. (The Latin Library)  Liber sextus. Caput XV. p. [2]  — favillam
  4. 4.0 4.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XIX, cap. 4, [19] — favillam