falcem

Discretiva

falcem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
falcem	casus accusativus singularis	substantivi falx

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈfal.kem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fal·cem — morphologica: falc-em

Loci

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4–70

C. Plinius Secundus 23–79

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

Decimus Iunius Iuvenalis ca. 60-130

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

I

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Genus est animalis, volucra appellatur; id fere praeroditteneros adhuc pampinos et uvas. Quod ne fiat, falces, quibus vineam putaveris, peracta putatione, sanguine ursino linito; vel si pellem fibri habueris, in ipsa putatione, quotiens falcem acueris, ea pelle aciem detergeto atqueita putare incipito. Quoniam de vineis abunde diximus, de arbustis praecipiamus. —De arboribus L. Iunii Moderati Columellae

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• intervallo sesquipedum seri – nam si inter se contingant, praeter alia vitia etiam verminosa fiunt –, sariri convenit saepius herbasque evelli, praeterea semina ipsa fruticantia supputare ac falcem pati consuescere. Cato et furcis crates inponi iubet altitudine hominis ad solem recipiendum atque integi culmo ad frigora arcenda. sic pirorum malorumque semina nutriri, sic pineas nuces, sic cupressos semine satas et ipsas. —Naturalis historia Plinii

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Quod etiam rusticis notum est, qui frondibus teneris non putant adhibendam esse falcem, quia reformidare ferrum videntur et nondum cicatricem pati posse. Iucundus ergo tum maxime debet esse praeceptor, ut remedia, quae alioqui natura sunt aspera, molli manu leniantur: laudare aliqua, ferre quaedam, mutare etiam reddita cur id fiat ratione, inluminare interponendo aliquid sui. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 100/128 p.C.n.)

• quondam hoc indigenae vivebant more, priusquam

sumeret agrestem posito diademate falcem

Saturnus fugiens, tunc cum virguncula Iuno

et privatus adhuc Idaeis Iuppiter antris;

nulla super nubes convivia caelicolarum

nec puer Iliacus formonsa nec Herculis uxor

ad cyathos et iam siccato nectare tergens

bracchia Volcanus Liparaea nigra taberna; —Saturae D. Iuni Iuvenalis

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Discedit ille a vicino gratias agens et laetus tamquam adeptus rei rusticae disciplinam. Tum falcem ibi ac securim capit; atque ibi homo misere inperitus vites suas sibi omnis et oleas detruncat comasque arborum laetissimas uberrimosque vitium palmites decidit et frutecta atque virgulta simul omnia pomis frugibusque gignendis felicia cum sentibus et rubis purificandi agri gratia convellit mala mercede doctus audaciam fiduciamque peccandi imitatione falsa eruditus. —Noctes Atticae A. Gellii