effutivit

Discretiva

effutivit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
effūtīvit	tertia singularis	perfectum	activa	indicativus	effūtiō (effūtīre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fuːˈtiːwit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fū·tī·vit — morphologica: effutiv-it

Loci

Apuleius ca. 125-170

Aulus Gellius ca. 130-170

antiq.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.

• Sed Marsyas, quod stultitiae maximum specimen, non intellegens se deridiculo haberi, priusquam tibias occiperet inflare, prius de se et Apolline quaedam deliramenta barbare effutivit, laudans sese, quod erat et coma relicinus et barba squalidus et pectore hirsutus et arte tibicen et fortuna egenus: contra Apollinem - ridiculum dictu - adversis virtutibus culpabat, quod Apollo esset et coma intonsus et genis gratus et corpore glabellus et arte multiscius et fortuna opulentus. —Florida Apulei

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Sive hoc autem ipse Cloatius sive nescio quis alius nebulo effutivit, nihil potest dici insulsius. “Faenerator” enim, sicuti M. Varro in libro tertio De Sermone Latino scripsit, a faenore est nominatus; “faenus” autem dictum ait a fetu et quasi a fetura quadam pecuniae parientis atque increscentis. —Noctes Atticae A. Gellii