effutiverunt

Discretiva

effutiverunt dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
effūtīvērunt	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	effūtiō (effūtīre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fuːtiːˈweːrunt/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fū·tī·vē·runt — morphologica: ef-futiv-erunt

Usus

Latinitas humanistica

saec. XVI.  (1517 p.C.n)

• Nunc brevissimam eorum quae lynceis quidam oculis, ut aiunt, in aliena opera intuentes, in suis autem caecutientes, in nostras enarrationes effutiverunt, descripsimus apologiam, quo et ipsi sua errata cognoscant nec iuvenes studiosi in eadem inducantur. —Commentum in Ovidii Metamorphoses Raphaelis Regii (1450-1520). Ex Venetiis, xii [ante] kalendas Maias, MDXVII. p. 82