effutitas

Discretiva

effutitas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
effūtītās	casus accusativus pluralis · genus femininum	participii effūtītus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fuːˈtiːtaːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fū·tī·tās — morphologica: ef-futit-as

Usus

Latinitas nova

saec. XVI.  (1595 p.C.n.)

• Quum Breugelius tuus, probus et candidus Juvenis, hinc ad vos cogitaret, et pro suae humanitatis officio de litteris, siquid ad te vellem, interpellaret; vacuum a me abire non sum passus. Paueis ante annis Tragoedias, pruriente stylo effutitas, in pueritiae gratiam, emiseram: supererant aliquot apud me exemplaria, nulli usus. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Tomus 1. Epistola DCXXVIII. Andreas Hojus J. Lipsio suo S. D. Lovanium. Duaci, A. D. VII. Id. Maj. 1595.