effutire

Discretiva

effutire dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
effūtīre	secunda singularis	praesens	passiva	imperativus	effūtiō (effūtīre)
effūtīre	—	praesens	activa	infinitivus	effūtiō

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fuːˈtiːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fū·tī·re — morphologica: effut-ire

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Quintus Horatius Flaccus -65…-8

Apuleius ca. 125-170

Aulus Gellius ca. 130-170

antiq.

class.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Ordiamur ab eo, si placet, quem mollem, quem voluptarium dicimus. Quid? is tibi mortemne videtur an dolorem timere, qui eum diem, quo moritur, beatum appellat, maximisque doloribus adfectus eos ipsos inventorum suorum memoria et recordatione confutat, nec haec sic agit, ut ex tempore quasi effutire videatur? —Tusculanae disputationes Ciceronis

class.  (ca. 15 a.C.n. / 739 a.u.)

• effutire levis indigna tragoedia versus,

ut festis matrona moveri iussa diebus,

intererit Satyris paulum pudibunda protervis. —De arte poetica liber Q. Horatii Flacci

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Ingens exinde verberonem corripit trepidatio et in vicem humani coloris succedit pallor infernus perque universa membra frigidus sudor emanabat: tunc pedes incertis alternationibus commovere, modo hanc, modo illam capitis partem scalpere et ore semiclauso balbuttiens nescio quas afannas effutire, ut eum nemo prorsus a culpa vacuum merito crederet; sed revalescente rursus astutia constantissime negare et accersere mendacii non desinit medicum. —Metamorphoseon libri XI Apulei

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Haec nos sicca et incondita et propemodum ieiuna oratione adtingimus. Set Favorinus, ut hominis ingenium fuit utque est Graecae facundiae copia simul et venustas, latius ea et amoenius et splendidius et profluentius exsequebatur atque identidem commonebat, ut caveremus, ne qua nobis isti sycophantae ad faciendam fidem inreperent, quod viderentur quaedam interdum vera effutire aut spargere. —Noctes Atticae A. Gellii