effutierit

Discretiva

effutierit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
effūtierit	tertia singularis	perfectum	activa	coniunctivus	effūtiō (effūtīre)
effūtierit	tertia singularis	futurum exactum	activa	indicativus	effūtiō (effūtīre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fuːˈti.e.rit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fū·ti·e·rit — morphologica: effuti-erit

Formae aliae

• effūtīverit

Loci

Thomas Morus ca. 1478-1535

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas humanistica

saec. XVI.  (1515/1516 p.C.n.)

• Quin id quoque moris habet senatus, ut nihil, quo die primum proponitur, eodem disputetur. sed in sequentem senatum differatur, ne quis ubi quod in buccam primum venerit, temere effutierit, ea potius excogitet postea, quibus decreta tueatur sua, quam quae ex reipublicae usu sint. malitque salutis publicae, quam opinionis de se iacturam facere, perverso quodam ac praepostero pudore, ne initio parum prospexisse videatur. —De optimo statu reipublicae deque nova insula Utopia Thomae Mori