effugisti

Discretiva

effugisti dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
effūgistī	secunda singularis	perfectum	activa	indicativus	effugiō (effugere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fuːˈgis.tiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fū·gis·tī — morphologica: ef-fug-isti

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (46 a.C.n. / 708 a.u.)

• Deinde, cum studium tuum consumas in virorum fortium factis memoriae prodendis, considerare debes nihil tibi esse committendum, quamobrem eorum, quos laudas, te non simillimum praebeas. Sed haec oratio magis esset apta ad illa tempora, quae iam  effugisti : nunc vero tantum te para ad haec nobiscum ferenda, quibus ego si quam medicinam invenirem, tibi quoque eandem traderem; sed est unum perfugium doctrina ac litterae, quibus semper usi sumus, quae secundis rebus delectationem modo habere videbantur, nunc vero etiam salutem. —Epistolae ad Familiares Ciceronis

class.

• Multum interest inter vires et bonam valetudinem.  Effugisti  vitia animi: non est tibi frons ficta, nec in alienam voluntatem sermo compositus, nec cor involutum, nec avaritia, quae quidquid omnibus abstulit, sibi ipsi negat; nec luxuria pecuniam turpiter amittens, quam turpius reparet; nec ambitio, quae te ad dignitatem nisi per indigna non ducet. —Naturales quaestiones Senecae