effugissem

Discretiva

effugissem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
effūgissem	prima singularis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	effugiō (effugere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fuːˈgis.sem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fū·gis·sem — morphologica: ef-fug-issem

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• Pisonem ferebat in caelum; se autem laetari quod  effugissem  duas maximas vituperationes, unam, quam itinere faciendo me intellegebam suscipere, desperationis ac reictionis rei publicae (flentes mecum vulgo querebantur quibus de meo celeri reditu non probabam), alteram, de qua Brutus et qui una erant (multi autem erant) laetabantur, quod eam vituperationem  effugissem  me existimari ad Olympia. —Epistolae ad Atticum Ciceronis