effugiamus

Discretiva

effugiamus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
effugiāmus	prima pluralis	praesens	activa	coniunctivus	effugiō (effugere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fu.giˈaːmus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fu·gi·ā·mus — morphologica: ef-fug-iamus

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Etenim si sapiens in aegritudinem incidere posset, posset etiam in misericordiam, posset in invidentiam (non dixi invidiam, quae tum est, cum invidetur; ab incidendo autem invidentia recte dici potest, ut  effugiamus  ambiguum nomen invidiae. Quod verbum ductum est a nimis intuendo fortunam alterius, ut est in Melanippo:

Quisnam florem liberum invidit meum?

Male Latine videtur, sed praeclare Accius: ut enim videre, sic invidere florem rectius quam flori. Nos consuetudine prohibemur; poëta ius suum tenuit et dixit audacius). —Tusculanae disputationes Ciceronis

class.

• Sequor quo vocas. Omnibus enim rebus omnibusque sermonibus aliquid salutare miscendum est. Cum imus per occulta naturae, cum divina tractamus, vindicandus est a malis suis animus ac subinde firmandus, quod etiam eruditis et hoc unum agentibus necessarium est, non ut  effugiamus  ictus rerum — undique enim in nos tela iaciuntur — sed ut fortiter constanterque patiamur. —Naturales quaestiones Senecae