effugerint

Discretiva

effugerint dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
effūgerint	tertia pluralis	perfectum	activa	coniunctivus	effugiō (effugere)
effūgerint	tertia pluralis	futurum exactum	activa	indicativus	effugiō (effugere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /efˈfuːge.rint/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fū·ge·rint — morphologica: ef-fug-erint

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• ‘At non numquam bonos exitus habent boni.’ Eos quidem arripimus attribuimusque sine ulla ratione dis inmortalibus. At Diagoras cum Samothracam venisset, ἄθεος ille qui dicitur, atque ei quidam amicus ‘Tu, qui deos putas humana neglegere, nonne animadvertis ex tot tabulis pictis quam multi votis vim tempestatis effugerint in portumque salvi pervenerint?’ ‘Ita fit’ inquit, ‘illi enim nusquam picti sunt qui naufragia fecerunt in marique perierunt.’ —De natura deorum Ciceronis

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Quod si quis parce et cum res poscet utetur, velut adsperso quodam condimento iucundior erit: at qui nimium adfectaverit, ipsam illam gratiam varietatis amittet. Quamquam sunt quaedam figurae ita receptae ut paene iam hoc ipsum nomen  effugerint : quae etiam si fuerint crebriores, consuetas aures minus ferient. —Institutio oratoria Quintiliani