duplatum

Discretiva

duplatum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
duplātum	—	—	—	supinum­	accusativo	duplō (duplāre)

Forma	Modus flexurae	originis
duplātum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii duplātus
duplātum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii duplātus
duplātum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii duplātus
duplātum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii duplātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /duˈplaːtum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·plā·tum — morphologica: duplat-um

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XIII.

• Quo facto, inveniendus est quidam digitus sub proxima figura ante duplatum, qui ductus in duplatum deleat totum suprapositum respectu duplati; deinde ductus in se deleat totum suprapositum respectu sui vel inquantum vicinius potest: vel potest ita subtrahi digitus ultimo inventus ut ducatur in duplatum vel duplata et postea in se; deinde illa duo producta simul addantur, ita quod prima figura ultimi producti ponatur ante primam primi producti et superiora addatur primae, et sic de aliis, et subtrahatur simul a totali numero respectu digiti inventi. —Tractatus de arte numerandi Iohannis de Sacrobosco (ca. 1195-1256). X. — Extractio radicum in quadratis.