duplato

Discretiva

duplato dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales¹

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
duplātō	secunda singularis	futurum	activa	imperativus	duplō (duplāre)
duplātō	tertia singularis	futurum	activa	imperativus	duplō (duplāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /duˈplaːtoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·plā·tō — morphologica: dupl-ato

Proprietates grammaticales²

Forma	Modus flexurae	originis
duplātō	casus dativus singularis · genus masculinum	participii duplātus
duplātō	casus ablativus singularis · genus masculinum	participii duplātus
duplātō	casus dativus singularis · genus neutrum	participii duplātus
duplātō	casus ablativus singularis · genus neutrum	participii duplātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /duˈplaːtoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·plā·tō — morphologica: duplat-o

Usus

Latinitas humanistica

saec. XVI. (1575 p.C.n.)

• Quadrati primi ex ductu radicum in se; vel ex aggregatione successiva imparium ab unitate; vel ex coniunctione trianguli collateralis cum praecedenti; vel multiplicando aggregatum collateralis imparis et unitatis in dimidium radicis. Parte altera longiores ex ductu collateralis radicis in radicem immediate praecedentem; sive ex aggregatione continuata parium; sive ex duplato triangulo praecedenti; sive ex praecedenti quadrato cum sua radice. —Arithmeticorum libri duo Francisci Maurolyci (1494-1575). Liber 1, 2. Tabella [13].