duplaret

Discretiva

duplaret dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
duplāret	tertia singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	duplō (duplāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /duˈplaːret/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·plā·ret — morphologica: dupl-aret

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Addiderunt etiam, ut mercatores per terras suas non pignerarentur, nisi debitores aut fidiatores esse probarentur, et qui aliter faceret, illa pignera duplaret et LX solidos pareret. —Historia Compostellana Anonymi (ca. 1140).