Jump to content

duplae

E Victionario

Discretiva

duplae dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

Proprietates grammaticales

[+/-]
Forma Modus flexurae originis
duplae casus genitivus singularis · genus femininum adiectivi duplus
duplae casus dativus singularis · genus femininum adiectivi duplus
duplae casus nominativus pluralis · genus femininum adiectivi duplus
duplae casus vocativus pluralis · genus femininum adiectivi duplus
duplae casus genitivus singularis substantivi dupla
duplae casus dativus singularis substantivi dupla
duplae casus nominativus pluralis substantivi dupla
duplae casus vocativus pluralis substantivi dupla

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /ˈdu.plae̯/(classice)
Syllabificatio phonetica: du·plae — morphologica: dupl-ae

Loci

[+/-]
Anicius Manlius Torquatus Severinus Boetius
ca. 480-525
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas postclassica

saec. VI.

  • Sive enim dupli contra se sint termini, duplae erunt etiam differentiae sive tripli triplae, sive secundum quamlibet multiplicitatem, eadem in differentiis multiplicitas erit, quam prima consideratio invenit in terminis, ut subiecta descriptio monet. Nulli igitur dubium esse potest, quod cum omnes termini dupli sint, ita differentiae quoque eorum terminorum duplae esse videantur, ut uno minus termino in differentiis, omnes pene dispositos subter terminos quorum sunt ipsae differentiae, superior ordo reddiderit. —De institutione arithmetica Boetii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Anicius Manlius Torquatus Severinus Boetius - De institutione arithmetica libri duo. Patrologia Latina, J.-P. Migne. Parisiis 1844-1864. (Universitas Turicensis):  Liber II.  Caput XLIV. — duplae
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: duplae.