duplae

Discretiva

duplae dictio est in variis linguis:

Forma	Modus flexurae	originis
duplae	casus genitivus singularis · genus femininum	adiectivi duplus
duplae	casus dativus singularis · genus femininum	adiectivi duplus
duplae	casus nominativus pluralis · genus femininum	adiectivi duplus
duplae	casus vocativus pluralis · genus femininum	adiectivi duplus
duplae	casus genitivus singularis	substantivi dupla
duplae	casus dativus singularis	substantivi dupla
duplae	casus nominativus pluralis	substantivi dupla
duplae	casus vocativus pluralis	substantivi dupla

API: /ˈdu.plae̯/

Syllabificatio phonetica: du·plae — morphologica: dupl-ae

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

saec. VI.

Sive enim dupli contra se sint termini, duplae erunt etiam differentiae sive tripli triplae, sive secundum quamlibet multiplicitatem, eadem in differentiis multiplicitas erit, quam prima consideratio invenit in terminis, ut subiecta descriptio monet. Nulli igitur dubium esse potest, quod cum omnes termini dupli sint, ita differentiae quoque eorum terminorum duplae esse videantur, ut uno minus termino in differentiis, omnes pene dispositos subter terminos quorum sunt ipsae differentiae, superior ordo reddiderit. —De institutione arithmetica Boetii ^[1]^[2]

↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Boetius
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named q