ducturi

Discretiva

ducturi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
ductūrī	casus genitivus singularis · genus masculinum	participii ductūrus
ductūrī	casus genitivus singularis · genus neutrum	participii ductūrus
ductūrī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	participii ductūrus
ductūrī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	participii ductūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /dukˈtuːriː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: duc·tū·rī — morphologica: duct-ur-i

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (63 a.C.n. / 691 a.u.)

• in his gregibus omnes aleatores, omnes adulteri, omnes impuri impudicique versantur. hi pueri tam lepidi ac delicati non solum amare et amari neque saltare et cantare sed etiam sicas vibrare et spargere venena didicerunt. qui nisi exeunt, nisi pereunt, etiam si Catilina perierit, scitote hoc in re publica seminarium Catilinarum futurum. verum tamen quid sibi isti miseri volunt? num suas secum mulierculas sunt in castra ducturi? quem ad modum autem illis carere poterunt, his praesertim iam noctibus? quo autem pacto illi Appenninum atque illas pruinas ac nivis perferent? —In L. Catilinam oratio secunda habita ad populum Ciceronis

class.  (anno 176–220 u.c.)

• Pomerium verbi vim solam intuentes postmoerium interpretantur esse; est autem magis circamoerium, locus quem in condendis urbibus quondam Etrusci qua murum ducturi erant certis circa terminis inaugurato consecrabant, ut neque interiore parte aedificia moenibus continuarentur, quae nunc volgo etiam coniungunt, et extrinsecus puri aliquid ab humano cultu pateret soli. —Ab urbe condita Titi Livii