ducitur

Discretiva

ducitur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dūcitur	tertia singularis	praesens	passiva	indicativus	dūcō (dūcere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈduːki.tur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dū·ci·tur — morphologica: duc-itur

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27	Lucius Annaeus Seneca –3…+65	Phaedrus ca. -10…+60	C. Plinius Secundus 23–79	Marcus Valerius Martialis 40–103	Sextus Iulius Frontinus ca. 40-103	Apuleius ca. 125-170	Hildegardis Bingensis 1098-1179	Franciscus Petrarca 1304-1374
class.	class.	I	I	I	I	II	XII	XIV

Latinitas Romana

class.  (ca. 37 a.C.n. / 717 a.u.)

• Quare ubi salubritas non est, cultura non aliud est atque alea domini vitae ac rei familiaris. Nec haec non deminuitur scientia. Ita enim salubritas, quae  ducitur  e caelo ac terra, non est in nostra potestate, sed in naturae, ut tamen multum sit in nobis, quo graviora quae sunt ea diligentia leviora facere possimus. —De agricultura Varronis

class.

• Certe cum in Caria circa Idymum urbem talis exiluisset unda, perierunt quicumque illos ederant pisces, quos ignoto ante eam diem caelo novus amnis ostendit. Nec id mirum: erant enim pinguia et differta ut ex longo otio corpora, ceterum inexercitata et tenebris saginata et lucis expertia, ex qua salubritas  ducitur . —Naturales quaestiones Senecae

saec. I.  (ca. 50 p.C.n.)

• Ubi vanus animus aura captus frivola

Arripuit insolentem sibi fiduciam,

Facile ad derisum stulta levitas  ducitur .

Princeps tibicen notior paulo fuit,

Operam Bathyllo solitus in scaena dare.

Is forte ludis (non satis memini quibus)

Dum pegma rapitur, concidit casu gravi

Nec opinans, et sinistram fregit tibiam,

Duas cum dextras maluisset perdere. —Fabulae Phaedri

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• capacissima insitorum omnium  ducitur  platanus, postea robur, verum utraque sapores corrumpit. quaedam omni genere inseruntur, ut ficus, ut punicae. vitis non recipit emplastra, nec quibus tenuis aut caducus rimosusque cortex, neque inoculationem siccae aut umoris exigui. fertilissima omnium inoculatio, postea emplastratio, sed utraque infirmissima; et quae cortice tantum nituntur, vel levi aura ocissime deplantantur. inserere firmissimum et fecundius quam serere. —Naturalis historia Plinii

saec. I.  (ca. 85–102 p.C.n.)

• Empta tibi nox est fundis non tota paternis,

Non sua desertus rura sodalis arat;

Splendet Erythraeis perlucida moecha lapillis,

 Ducitur  addictus, te futuente, cliens;

Octo Syris suffulta datur lectica puellae,

Nudum sandapilae pondus amicus erit.

I nunc et miseros, Cybele, praecide cinaedos:

Haec erat, haec cultris mentula digna tuis. —Epigrammata M. Valerii Martialis

saec. I.  (ca. 97 p.C.n.)

• Meminerimus omnem aquam, quotiens ex altiore loco venit et intra breve spatium in castellum cadit, non tantum respondere modulo suo sed etiam exuberare; quotiens vero ex humiliore, id est minore pressura, longius  ducitur , segnitia ductus modum quoque deperdere; et ideo secundum hanc rationem aut onerandam esse erogatione aut relevandam. —De aquaeductu urbis Romae Frontini

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

• Miror tamen, quod tu a[m] villa[m] tantopere abhorreas, qui plerumque rure versere. Lex quidem Iulia de maritandis ordinibus nusquam sui ad hunc modum interdicit: ‘uxorem in villa ne ducito.’ Immo, si verum velis, uxor ad prolem multo auspicatius in villa quam in oppido  ducitur , in solo uberi quam in loco sterili, in agri cespite quam in fori silice. —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Sol autem finito die in occidente descendit, sicut et genua hominum cum pedibus super terram currunt. Ad vesperum etiam iocunditas diei in taedium  ducitur , nec homo in luce diei tunc gaudet, sed taedium dormiendo habet. —Liber divinorum operum simplicis hominis Hildegardis

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1354–1367 p.C.n.)

• Dolor: Multum corporee molis excrevit.

Ratio: Si hominis nomen, quod mortale est animal, ab humo  ducitur , sic maxime homo eris, multa humo obsitus. Non potest tamen sic celestem naturam terrestris obruere; quin et assurgat, nisi se surdam virtuti, et male suadenti credulam prebeat voluptati. —De remediis utriusque fortune Petrarcae