ducendis

Discretiva

ducendis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dūcendīs	casus dativus pluralis	gerundivi dūcendus
dūcendīs	casus ablativus pluralis	gerundivi dūcendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /duːˈken.diːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dū·cen·dīs — morphologica: duc-end-is

Loci

Aulus Gellius ca. 130-180

Erasmus ca. 1469-1536

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Multis et eruditis viris audientibus legebatur oratio Metelli Numidici, gravis ac diserti viri, quam in censura dixit ad populum de ducendis uxoribus, cum eum ad matrimonia capessenda hortaretur. In ea oratione ita scribtum fuit: ‘Si sine uxore possemus, Quirites, omnes ea molestia careremus; set quoniam ita natura tradidit, ut nec cum illis satis commode, nec sine illis ullo modo vivi possit, saluti perpetuae potius quam brevi voluptati consulendum est.’ —Noctes Atticae A. Gellii

Latinitas humanistica

saec. XVI.  (ca. 1500/1508 p.C.n.)

• Hesychius indicat veteres in iactu quodam solere ominis gratia praefari Mercurium, quemadmodum in conviviis: Ἀγαθοῦ δαίμονος καὶ Διὸς σωτῆρος, de quibus suo dictum est loco. Idem indicat in sortibus ducendis primam sortem dici solere Mercurium. Per iocum usurpare licebit, ubi quid aggredimur novi. Qui de summa periclitantur, dicuntur omnem iacere aleam, qui primum tentant aliquid dici possunt Mercurium ducere. —Adagiorum chiliades Erasmi