ducendarum

Discretiva

ducendarum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dūcendārum	casus genitivus pluralis · genus femininum	gerundivi dūcendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /duːkenˈdaːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dū·cen·dā·rum — morphologica: duc-end-arum

Loci

Sextus Iulius Frontinus ca. 40-103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 97 p.C.n.)

• post altitudinem cuiusque modulorumque erogationes ab illis factae sint, quantum extra urbem, quantum intra urbem unicuique regioni pro suo modo unaquaeque aquarum serviat; quot castella publica sint, et ex eis quantum publicis operibus, quantum muneribus — ita enim cultiores appellant — quantum lacibus, quantum nomine Caesaris, quantum privatorum usibus beneficio principis detur; quod ius ducendarum tuendarumque sit earum, quae id sanciant poenae lege, senatus consultis, mandatis principum inrogatae. —De aquaeductu urbis Romae Frontini