ducendae

Discretiva

ducendae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dūcendae	casus genitivus singularis · genus femininum	gerundivi dūcendus
dūcendae	casus dativus singularis · genus femininum	gerundivi dūcendus
dūcendae	casus nominativus pluralis · genus femininum	gerundivi dūcendus
dūcendae	casus vocativus pluralis · genus femininum	gerundivi dūcendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /duːˈken.dae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dū·cen·dae — morphologica: duc-end-ae

Loci

Sextus Iulius Frontinus ca. 40-103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 97 p.C.n.)

• Sequitur ut indicemus quod ius ducendae tuendaeque sit aquae, quorum alterum ad cohibendos intra modum impetrati beneficii privatos, alterum ad ipsorum ductuum pertinet tutelam. In quibus dum altius repeto leges de singulis aquis latas, quaedam apud veteres aliter observata inveni. Apud quos omnis aqua in usus publicos erogabatur et cautum ita fuit: “Ne quis privatus aliam aquam ducat, quam quae ex lacu humum accidit” — haec enim sunt verba legis — id est quae ex lacu abundavit; eam nos caducam vocamus. —De aquaeductu urbis Romae Frontini