ducatur

Discretiva

ducatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dūcātur	tertia singularis	praesens	passiva	coniunctivus	dūcō (dūcere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /duːˈkaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dū·cā·tur — morphologica: duc-atur

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

M. Tullius Cicero -106…-43

Vitruvius ca. -80…-15

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 47-45 a.C.n.)

• Umbilicum dictum aiunt ab umbilico nostro, quod is medius locus sit terrarum, ut umbilicus in nobis; quod utrumque est falsum: neque hic locus est terrarum medius neque noster umbilicus est hominis medius. Itaque pingitur quae vocatur ἀντίχθων Πυθαγόρα, ut media caeli ac terrae linea  ducatur  infra umbilicum per id quo discernitur homo mas an femina sit, ubi ortus humanus similis ut in mundo: ibi enim omnia nascuntur in medio, quod terra mundi media. —De lingua Latina Varronis

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• In pulmonibus autem inest raritas quaedam et adsimilis spongiis mollitudo ad hauriendum spiritum aptissima, qui tum se contrahunt adspirantes, tum in respiratu dilatantur, ut frequenter  ducatur  cibus animalis, quo maxime aluntur animantes. —De natura deorum Ciceronis

class.  (ca. 30–22 a.C.n.)

• Et primum conclavibus, quae plano pede fuerint, in imo pavimento alte circiter pedibus tribus pro harenato testa trullissetur et dirigatur, uti eae partes tectoriorum ab umore ne vitientur. Sin autem aliqui paries perpetuos habuerit umores, paululum ab eo recedatur et struatur alter tenuis distans ab eo, quantum res patietur, et inter duos parietes canalis  ducatur  inferior, quam libramentum conclavis fuerit, habens nares ad locum patentem. —De architectura Vitruvii