ducamur

Discretiva

ducamur dictio est in variis linguis:

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dūcāmur	prima pluralis	praesens	passiva	coniunctivus	dūcō (dūcere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /duːˈkaːmur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dū·cā·mur — morphologica: duc-amur

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Aurelius Augustinus Hipponensis 354–430

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (55 a.C.n. / 699 a.u.)

• Quis enim haec non vel facile vel certe aliquo modo posset ediscere? Sed ego in his praeceptis hanc vim et hanc utilitatem esse arbitror, non ut ad reperiendum quod dicamus, arte  ducamur  sed ut ea, quae natura, quae studio, quae exercitatione consequimur, aut recta esse confidamus aut prava intellegamus, cum quo referenda sint didicerimus. —De oratore Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Quamobrem cum procedens quodammodo de secretissimis penetralibus musica, in nostris etiam sensibus, vel his rebus quae a nobis sentiuntur, vestigia quaedam posuerit; nonne oportet eadem vestigia prius persequi, ut commodius ad ipsa si potuerimus, quae dixi penetralia, sine ullo errore  ducamur ? —De musica Augustini

Latinitas nova

saec. XVI.

• Artificiosissime igitur Aristoteles opus venatoris in aequivoci discussionem, similitudinis intuitum et differentiae considerationem distinxit, quo per primum veluti depuratio fiat, per secundum ad ipsum quid in se sit magis cognoscendum velut manu  ducamur , per tertium potius eam quam ad caetera referat habitudinem concipiamus; in his enim primo distinctio confert ad veritatem, secundo similitudo ad unitatem, tertio ad dualitatem pluralitatemque differentia. —De lampade venatoria Iordani Bruni