dubitavimus

Discretiva

dubitavimus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dubitāvimus	prima pluralis	perfectum	activa	indicativus	dubitō (dubitāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /du.biˈtaːwi.mus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·bi·tā·vi·mus — morphologica: dubitav-imus

Loci

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Nos quoque ipsi nuperrime, cum legeremus Fretum – nomen est id comoediae, quam Plauti esse quidam non putant – , haut quicquam dubitavimus, quin ea Plauti foret, et omnium quidem maxime genuina.

Ex qua duo hos versus exscripsimus, ut historiam quaereremus oraculi Arretini:

nunc illud est, quod ‘responsum Arreti’ ludis magnis dicitur:

peribo, si non fecero, si faxo, vapulabo. —Noctes Atticae A. Gellii