dubitaverunt

Discretiva

dubitaverunt dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dubitāvērunt	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	dubitō (dubitāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /du.bi.taːˈweːrunt/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·bi·tā·vē·runt — morphologica: dubitav-erunt

Formae aliae

• dubitāvēre, dubitārunt

Loci

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Alii in igne causam quidam esse, sed non ob hoc iudicant, sed quia pluribus obrutus locis ardeat et proxima quaeque consumat; quae si quando exesa ceciderint, tunc sequi motum earum partium quae subiectis adminiculis destitutae labant, donec corruerunt nullo occurrente quod onus exciperet; tunc chasmata, tunc hiatus vasti aperiuntur aut, cum diu dubitaverunt, super ea se quae supersunt stantque componunt. —Naturales quaestiones Senecae

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

• Odiosa cura: nam et cuilibet facilis et hoc pessima, quod eius studiosus non verba rebus aptabit, sed res extrinsecus arcesset quibus haec verba conveniant.

Fingere, ut primo libro dixi, Graecis magis concessum est, qui sonis etiam quibusdam et adfectibus non dubitaverunt nomina aptare, non alia libertate quam qua illi primi homines rebus appellationes dederunt. —Institutio oratoria Quintiliani