dubitassemus

Discretiva

dubitassemus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dubitāssēmus	prima pluralis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	dubitō (dubitāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /du.bi.tasˈseːmus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·bi·tās·sē·mus — morphologica: dubita[v-i]ssemus

Formae aliae

• dubitāvissēmus

Loci

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Epigramma Plauti, quod dubitassemus, an Plauti foret, nisi a M. Varrone positum esset in libro de poetis primo:

postquam est mortem aptus Plautus, Comoedia luget,

scaena est deserta, dein Risus, Ludus Iocusque

et Numeri innumeri simul omnes conlacrimarunt. —Noctes Atticae A. Gellii