dubitandum

Discretiva

dubitandum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
dubitandum	—	—	activa	gerundium­	accusativo	dubitō (dubitāre)

Forma	Modus flexurae	originis
dubitandum	casus accusativus singularis · genus masculinum	gerundivi dubitandus
dubitandum	casus nominativus singularis · genus neutrum	gerundivi dubitandus
dubitandum	casus accusativus singularis · genus neutrum	gerundivi dubitandus
dubitandum	casus vocativus singularis · genus neutrum	gerundivi dubitandus

Appellatio pronuntiatusque

API: /du.biˈtan.dum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·bi·tan·dum — morphologica: dubit-and-um

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4-70

Anicius Manlius Torquatus Severinus Boetius ca. 480-525

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Haec mirabilia videri intellego, sed cum certe superiora firma ac vera sint, his autem ea consentanea et consequentia, ne de horum quidem est veritate dubitandum. sed quamquam negant nec virtutes nec vitia crescere, tamen utrumque eorum fundi quodam modo et quasi dilatari putant. —De finibus bonorum et malorum Ciceronis

saec. I.

• Tale porro genus non una comprobatur vindemia. Potest enim vel anni proventu vel aliis de causis etiam naturaliter infecunda vitis semel exuberare. Sed ubi plurium velut emeritis annorum stipendiis fides surculo consistit, nihil dubitandum est de fecunditate. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae

Latinitas postclassica

saec. VI.  (ca. 523-525 p.C.n.)

• Mundum, inquit, hunc deo regi paulo ante minime dubitandum putabas.

Et nunc quidem arbitror, inquam, nec umquam dubitandum putabo, quibusque in hoc rationibus accedam, breviter exponam. Mundus hic ex tam diversis contrariisque partibus in unam formam minime convenisset, nisi unus esset, qui tam diversa coniungeret. —Consolatio philosophiae Boetii