dubitando

Discretiva

dubitando dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
dubitandō	—	—	activa	gerundium­	dativo	dubitō (dubitāre)
dubitandō	—	—	activa	gerundium­	ablativo	dubitō (dubitāre)

Forma	Modus flexurae	originis
dubitandō	casus dativus singularis · genus masculinum	gerundivi dubitandus
dubitandō	casus ablativus singularis · genus masculinum	gerundivi dubitandus
dubitandō	casus dativus singularis · genus neutrum	gerundivi dubitandus
dubitandō	casus ablativus singularis · genus neutrum	gerundivi dubitandus

Appellatio pronuntiatusque

API: /du.biˈtan.doː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·bi·tan·dō — morphologica: dubit-and-o

Loci

C. Sallustius Crispus -86…-34

Hildegardis Bingensis 1098-1179

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 42/41 a.C.n.)

• inter haec parata atque decreta Cethegus semper querebatur de ignavia sociorum: illos dubitando et dies prolatando magnas opportunitates conrumpere: facto, non consulto in tali periculo opus esse, seque, si pauci adiuvarent, languentibus aliis impetum in curiam facturum. natura ferox, vehemens, manu promptus erat, maxumum bonum in celeritate putabat. —De Catilinae coniuratione C. Sallusti Crispi

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Mens tua in similitudine est, quae fixuram luminarium habet, et illa hac et illac distribuit: sed de turbine et nigredine ignium et aquarum nubes saepe turbatur, usquedum sol per igneam sphaeram suam omnia perforet. Tu taedium dubitando habes, et propter varia bella morum hominum laborare non vis. —Epistolae Hildegardis