dubitabamus

Discretiva

dubitabamus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dubitābāmus	prima pluralis	imperfectum	activa	indicativus	dubitō (dubitāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /dubitaːˈbaːmus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·bi·tā·bā·mus — morphologica: dubit-abamus

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (49 a.C.n. / 705 a.u.)

• Interim accepimus tuas litteras Canusio a. d. x Kal. Mart. datas, quibus nos hortaris ut celerius Brundisium veniamus. quas cum accepissemus a. d. iii Kal. Mart., non dubitabamus quin tu iam Brundisium pervenisses, nobisque iter illud omnino interclusum videbamus neque minus nos esse captos quam qui Corfini fuissent; neque enim eos solos arbitrabamur capi qui in armatorum manus incidissent sed eos nihilo minus qui regionibus exclusi intra praesidia atque intra arma aliena venissent. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Ista autem omnia de dierum temporibus et finibus ad observationem disciplinamque iuris antiqui pertinentia cum in libris veterum inveniremus, non dubitabamus, quin Vergilius quoque id ipsum ostenderit, non exposite atque aperte, sed, ut hominem decuit poeticas res agentem, recondita et quasi operta veteris ritus significatione:

‘torquet’ inquit ‘medios nox umida cursus,

et me saevus equis oriens afflavit anhelis.’ —Noctes Atticae A. Gellii