donaverint

Discretiva

donaverint dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dōnāverint	tertia pluralis	perfectum	activa	coniunctivus	dōnō (dōnāre)
dōnāverint	tertia pluralis	futurum exactum	activa	indicativus	dōnō (dōnāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /doː'naːwe.rint/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dō·nā·ve·rint — morphologica: donav-erint

Formae aliae

• (Syncop.) dōnārint

Loci

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Hoc nos natura docere non potuit; semina nobis scientiae dedit, scientiam non dedit. Quidam aiunt nos in notitiam incidisse, quod est incredibile, virtutis alicui speciem casu occucurrisse. Nobis videtur observatio collegisse et rerum saepe factarum inter se conlatio, per analogian nostri intellectum et honestum et bonum iudicant. Hoc verbum cum Latini grammatici civitate donaverint, ego damnandum non puto, immo in civitatem suam redigendum. Utar ergo illo non tantum tamquam recepto, sed tamquam usitato. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• XIIII eas accepit Siccius Dentatus, ut retulimus suo loco, VI Capitolinus, is quidem et de duce Servilio. Africanus de patre accipere noluit apud Trebiam. o mores aeternos, qui tanta opera honore solo donaverint et, cum reliquas coronas auro commendarent, salutem civis in pretio esse noluerint, clare professi ne servari quidem hominem fas esse lucri causa! —Naturalis historia Plinii