donatura

Discretiva

donatura dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

dōnātūra

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dōnātūra	casus nominativus singularis · genus femininum	participii dōnātūrus
dōnātūra	casus vocativus singularis · genus femininum	participii dōnātūrus
dōnātūra	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii dōnātūrus
dōnātūra	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii dōnātūrus
dōnātūra	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii dōnātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /doːnaːˈtuːra/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dō·nā·tū·ra — morphologica: donat-ur-a

dōnātūrā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dōnātūrā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii dōnātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /doːnaːˈtuːraː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dō·nā·tū·rā — morphologica: donat-ur-a

Loci

Quintus Horatius Flaccus –65…–8

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (23 a.C.n. / 731 a.u.)

• o testudinis aureae

dulcem quae strepitum, Pieri, temperas,

o mutis quoque piscibus

donatura cycni, si libeat, sonum,

totum muneris hoc tui est,

quod monstror digito praetereuntium

Romanae fidicen lyrae;

quod spiro et placeo, si placeo, tuum est. —Carminum libri IV Q. Horatii Flacci