donanti

Discretiva

donanti dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

dōnantī

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dōnantī	casus dativus singularis	participii dōnāns
dōnantī	casus ablativus singularis	adiectivi dōnāns

Appellatio pronuntiatusque

API: /doːˈnan.tiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dō·nan·tī — morphologica: don-ant-i

Italice

donanti

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
donanti	forma pluralis	substantivi donante

Appellatio pronuntiatusque

API: /doˈnan.ti/

Syllabificatio phonetica: do·nan·ti — morphologica: donant-i

Loci

Marcus Valerius Martialis 40–103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 85–102 p.C.n.)

• Mutua viginti sestertia forte rogabam,

Quae vel donanti non grave munus erat.

Quippe rogabatur felixque vetusque sodalis

Et cuius laxas arca flagellat opes.

Is mihi ‘Dives eris, si causas egeris’ inquit.

Quod peto da, Gai: non peto consilium. —Epigrammata M. Valerii Martialis