donabatur

Discretiva

donabatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dōnābātur	tertia singularis	imperfectum	passiva	indicativus	dōnō (dōnāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /doːnaːˈbaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dō·nā·bā·tur — morphologica: don-abatur

Loci

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Urbem cuidam Alexander donabat, vesanus et qui nihil animo nisi grande conciperet. Cum ille, cui donabatur, se ipse mensus tanti muneris invidiam refugisset dicens non convenire fortunae suae: “Non quaero,” inquit, “quid te accipere deceat, sed quid me dare.” Animosa vox videtur et regia, cum sit stultissima. Nihil enim per se quemquam decet; refert, qui det, cui, quando, quare, ubi, et cetera, sine quibus facti ratio non constabit. —De beneficiis Senecae

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Tum qui et cenulam ordine suo curabat, praemium solvendae quaestionis ponebat librum veteris scriptoris vel Graecum vel Latinum et coronam e lauro plexam totidemque res quaerebat, quot homines istic eramus; cumque eas omnis exposuerat, rem locumque dicendi sors dabat. Quaestio igitur soluta corona et praemio donabatur; non soluta autem tramittebatur ad eum, qui sortito successerat, idque in orbem vice pari servabatur. —Noctes Atticae A. Gellii

Latinitas nova

saec. XVIII.  (1714 p.C.n.)

• Neque enim eligere sibi poterant possessiones novi Moldaviae incolae, sed ut quisque virtutibus magis inclaruerat, ita a principe baronatus honore et ad sustinendam eam quam acceperat dignitatem pagis terrisque donabatur. Loquuntur eius rei veritatem cunctae veterum in Moldavia stirpium, quibus nixi suos possident pagos, diplomata, nihil nisi donum largitionemque principis referentia. —Descriptio Moldaviae Demetrii Cantemir