domituram

Discretiva

domituram dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
domitūram	casus accusativus singularis · genus femininum	participii domitūrus
domitūram	casus accusativus singularis	substantivi domitūra

Appellatio pronuntiatusque

API: /domiˈtuːram/

(classice)

Syllabificatio phonetica: do·mi·tū·ram — morphologica: domit-ur-am

Loci

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4-70

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (65 p.C.n.)

• Medea:

di coniugales tuque genialis tori,

Lucina, custos quaeque domituram freta

Tiphyn novam frenare docuisti ratem,

et tu, profundi saeve dominator maris,

clarumque Titan dividens orbi diem,

tacitisque praebens conscium sacris iubar

Hecate triformis, quosque iuravit mihi

deos Iason, quosque Medeae magis

fas est precari: noctis aeternae chaos,

aversa superis regna manesque impios

dominumque regni tristis et dominam fide

meliore raptam, voce non fausta precor. —Medea Senecae

saec. I.  (70 p.C.n.)

• Est etiam post domituram mollioris generis bos, qui decumbit in sulco; eum non saevitia, sed ratione censeo emendandum. Nam qui stimulis aut ignibus aliisque tormentis id vitium eximi melius iudicant, verae rationis ignari sunt, quoniam pervicax contumacia plerumque saevientem fatigat. Propter quod utilius est citra corporis vexationem fame potius et siti cubitorem bovem emendare. Nam eum vehementius afficiunt naturalia desideria quam plagae. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae