dividebatur

Discretiva

dividebatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīvidēbātur	tertia singularis	imperfectum	passiva	indicativus	dīvidō (dīvidere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːwideːˈbaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·vi·dē·bā·tur — morphologica: di-vid-ebatur

Loci

Titus Livius -58/+17

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

P. Cornelius Tacitus ca. 105-110

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Ad id dati duces Galli edocent inde milia quinque et viginti ferme supra parvae insulae circumfusum amnem latiore, ubi dividebatur, eoque minus alto alveo transitum ostendere. —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• Terra ipsa fertilior erat inlaborata et in usus populorum non diripientium larga. Quidquid natura protulerat, id non minus invenisse quam inventum monstrare alteri voluptas erat. Nec ulli aut superesse poterat aut deesse; inter concordes dividebatur. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

Latinitas postclassica

saec. II.

• Digresso Valente trepidos, qui Ariminum tenebant, Cornelius Fuscus, admoto exercitu et missis per proxima litorum Liburnicis, terra marique circumvenit: occupantur plana Vmbriae et qua Picenus ager Hadria adluitur, omnisque Italia inter Vespasianum ac Vitellium Appennini iugis dividebatur. —Historiae P. Cornelii Taciti