diruendae

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg diruendae dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
dīruendae casus genitivus singularis · genus femininum gerundivi dīruendus
dīruendae casus dativus singularis · genus femininum gerundivi dīruendus
dīruendae casus nominativus pluralis · genus femininum gerundivi dīruendus
dīruendae casus vocativus pluralis · genus femininum gerundivi dīruendus

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /diːruˈendae̯/(classice)
Syllabificatio phonetica: dī·ru·en·dae — morphologica: di-ru-end-ae

Loci[+/-]

Titus Livius
-58…+17
Velleius Paterculus
ca. -20…+35
antiq. class.class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Politorium inde rursus bello repetitum, quod vacuum occupaverant Prisci Latini; eaque causa diruendae urbis eius fuit Romanis, ne hostium semper receptaculum esset. —Ab urbe condita Titi Livii [1][2]

class.

  • Ante triennium quam Carthago deleretur, M. Cato, perpetuus diruendae eius auctor, L. Censorino M’. Manilio consulibus, mortem obiit. Eodem anno quo Carthago concidit, L. Mummius Corinthum post annos DCCCCLII quam ab Alete, Hippotis filio, erat condita, funditus eruit. —Historiae Romanae Vellei [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (Universitas Turicensis): Liber I, caput 33, [3] — diruendae
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: diruendae.
  3. 3.0 3.1 Velleius Paterculus, Historiarum ad M. Vinicium consulem libri duo (ed. J. Hellegouarc'h, Paris 1982). Liber I. Caput XIII. p. 1 — diruendae