dilatas

Discretiva

dilatas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

dīlātās

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīlātās	secunda singularis	praesens	activa	—	dīlātō (dīlātāre)

Forma	Modus flexurae	originis
dīlātās	casus accusativus pluralis · genus femininum	participii dīlātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːˈlaːtaːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·lā·tās — morphologica: di-lat-as

Francogallice

dilatas

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dilatas	secunda singularis	perfectum	activa	indicativus	dilater

Appellatio pronuntiatusque

API: [dilaˈta]

Syllabificatio phonetica: di·la·tas — morphologica: di-lat-as

Lusitane

dilatas

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dilatas	secunda singularis	praesens	activa	indicativus	dilatar

Appellatio pronuntiatusque

API: [dɨˈłatɜs]

(Lusitane)

Syllabificatio phonetica: di·la·tas — morphologica: dilat-as

Loci

P. Cornelius Tacitus ca. 116

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.

• talem eum centurio trucidavit coram Pelagone spadone, quem Nero centurioni et manipulo, quasi satellitibus ministrum regium, praeposuerat. captum interfecti relatum; cuius adspectu (ipsa principis verba referam) “cur,” inquit, “Nero * * * ” et posito metu nuptias Poppaeae ob eius modi terrores dilatas maturare parat Octaviamque coniugem amoliri, quamvis modeste ageret, nomine patris et studiis populi gravem. —Annales P. Cornelii Taciti