dilatans
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /diːˈlaːtaːns/ (classice) - Syllabificatio phonetica: dī·lā·tāns — morphologica: di-lat-ans
Notatio
[+/-]Participium
[+/-]| Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Verbum |
|---|---|---|---|---|---|
| dīlātāns | — |
praesens | activa | participium | dīlātō (dīlātāre) |
Declinatio
[+/-]| positivus singularis | positivus pluralis | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| cas. | masc. | fem. | neut. | cas. | masc. | fem. | neut. |
| nom. | dīlātāns | dīlātāns | dīlātāns | nom. | dīlātantēs | dīlātantēs | dīlātantia |
| gen. | dīlātantis | dīlātantis | dīlātantis | gen. | dīlātantium | dīlātantium | dīlātantium |
| dat. | dīlātantī | dīlātantī | dīlātantī | dat. | dīlātantibus | dīlātantibus | dīlātantibus |
| acc. | dīlātantem | dīlātantem | dīlātāns | acc. | dīlātantēs dīlātantīs |
dīlātantēs dīlātantīs |
dīlātantia |
| abl. | dīlātante dīlātantī |
dīlātante dīlātantī |
dīlātante dīlātantī |
abl. | dīlātantibus | dīlātantibus | dīlātantibus |
| voc. | dīlātāns | dīlātāns | dīlātāns | voc. | dīlātantēs | dīlātantēs | dīlātantia |
Translationes
[+/-]| Participium | dilatare ▼ |
|---|
| Participium | collabi ▲ |
|---|
Loci
[+/-]| C. Plinius Secundus 23-79 | Hildegardis Bingensis 1098-1179 |
|||||||||||||||||||||
| antiq. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
Latinitas Romana
[+/-]
Latinitas mediaevalis
[+/-]
- Fides autem cum sanctitate ea quae in infidelitate diiudicanda sunt diiudicat, seque velociter dilatans, credentes cito imbuit, cum auditus illorum omnes tumultus perversarum cogitationum deserens, lubricas etiam voluptates interius evertit. —Liber divinorum operum simplicis hominis Hildegardis [3][2]