dilatae

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg dilatae dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
dīlātae casus genitivus singularis · genus femininum participii dīlātus
dīlātae casus dativus singularis · genus femininum participii dīlātus
dīlātae casus nominativus pluralis · genus femininum participii dīlātus
dīlātae casus vocativus pluralis · genus femininum participii dīlātus

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /diːˈlaːtae̯/(classice)
Syllabificatio phonetica: dī·lā·tae — morphologica: di-lat-ae

Loci[+/-]

Titus Livius -58/+17 M. Fabius Quintilianus ca. 35-100 P. Cornelius Tacitus
ca. 105-110
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

class.

  • Irae adversus Veientes in insequentem annum, C. Servilium Ahalam L. Papirium Mugillanum consules, dilatae sunt. —Ab urbe condita Titi Livii [1][2]

saec. I.

  • Nam bene concepti adfectus et recentes rerum imagines continuo impetu feruntur, quae nonnumquam mora stili refrigescunt et dilatae non revertuntur. —Institutio oratoria Quintiliani [3][2]

Latinitas postclassica[+/-]

saec. II.

  • Otho interim contra spem omnium non deliciis neque desidia torpescere: dilatae voluptates, dissimulata luxuria et cuncta ad decorem imperii composita, eoque plus formidinis adferebant falsae virtutes et vitia reditura. —Historiae P. Cornelii Taciti [4][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (Universitas Turicensis): Liber IV, caput 30, [12] — dilatae
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 Vicicitatio: dilatae.
  3. 3.0 3.1 Marcus Fabius Quintilianus, Institutionis oratoriae libri XII. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIV). Liber decimus, 7. p. [14] — dilatae
  4. 4.0 4.1 Publius Cornelius Tacitus - Historiarum libri XIV. (The Latin Library): Liber I. [71] — dilatae