dilatabant

Discretiva

dilatabant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīlātābant	tertia pluralis	imperfectum	activa	indicativus	dīlātō (dīlātāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːlaːˈtaːbant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·lā·tā·bant — morphologica: di-lat-abant

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• antiqui silice vel testa subiecta capita dilatabant – hoc item in bulbis –, nunc sarculo leviter convelluntur radices, ut delumbatae alant neque distrahant. —Naturalis historia Plinii