dicaturum

Discretiva

dicaturum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dicātūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii dicātūrus
dicātūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii dicātūrus
dicātūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii dicātūrus
dicātūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii dicātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /dikaːˈtuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: di·cā·tū·rum — morphologica: dicat-ur-um

Loci

P. Cornelius Tacitus 55-117

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II. (ca. 116 p.C.n.)

• cum censeretur clipeus auro et magnitudine insignis inter auctores eloquentiae, adseveravit Tiberius solitum paremque ceteris dicaturum: neque enim eloquentiam fortuna discerni et satis inlustre si veteres inter scriptores haberetur. equester ordo cuneum Germanici appellavit qui iuniorum dicebatur, instituitque uti turmae idibus Iuliis imaginem eius sequerentur. pleraque manent: quaedam statim omissa sunt aut vetustas oblitteravit. —Annales P. Cornelii Taciti