dicatura

Discretiva

dicatura dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

dicātūra

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dicātūra	casus nominativus singularis · genus femininum	participii dicātūrus
dicātūra	casus vocativus singularis · genus femininum	participii dicātūrus
dicātūra	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii dicātūrus
dicātūra	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii dicātūrus
dicātūra	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii dicātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /dikaːˈtuːra/

(classice)

Syllabificatio phonetica: di·cā·tū·ra — morphologica: dicat-ur-a

dicātūrā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dicātūrā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii dicātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /dikaːˈtuːraː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: di·cā·tū·rā — morphologica: dicat-ur-a

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• Non enim inter tantas occupationes, quibus nunc distinetur, consultum duco, curas ejus a rebus seriis ad hasce leviores avocare: praesertim cum post gravitatem sceptri relictam credi omnino velit fore, ut totam sese studiis sit dicatura. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Tomus 5, Johannis Schefferi et Nicolai Heinsii epistolae. Mutuae. (→ ad Universitatem Turicensem): Epistola DCXIV. Nic. Heinsius Henrico Valesio. Lutetiam.