dicabatur

Discretiva

dicabatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dicābātur	tertia singularis	imperfectum	passiva	indicativus	dicō (dicāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /dikaːˈbaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: di·cā·bā·tur — morphologica: dic-abatur

Loci

P. Cornelius Tacitus 55-117

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 105-110 p.C.n.)

• Curam restituendi Capitolii in Lucium Vestinum confert, equestris ordinis virum, sed auctoritate famaque inter proceres. ab eo contracti haruspices monuere ut reliquiae prioris delubri in paludes aveherentur, templum isdem vestigiis sisteretur: nolle deos mutari veterem formam. XI kalendas Iulias serena luce spatium omne quod templo dicabatur evinctum vittis coronisque; ingressi milites, quis fausta nomina, felicibus ramis; dein virgines Vestales cum pueris puellisque patrimis matrimisque aqua e fontibus amnibusque hausta perluere. —Historiae P. Cornelii Taciti

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Quaestio igitur soluta corona et praemio donabatur; non soluta autem tramittebatur ad eum, qui sortito successerat, idque in orbem vice pari servabatur. Si nemo dissolvebat, corona quaestionis eius deo, cuius id festum erat, dicabatur. —Noctes Atticae A. Gellii