derideri

Discretiva

derideri dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dērīdērī	—	praesens	passiva	infinitivus	dērīdeō (dērīdēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /deːriːˈdeːriː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dē·rī·dē·rī — morphologica: de-rid-eri

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Phaedrus ca. -10…+60

C. Suetonius Tranquillus ca. 70-150

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (49 a.C.n. / 705 a.u.)

• nam aut cum imperio sunt ut Pompeius, ut Scipio, Sufenas, Fannius, Voconius, Sestius, ipsi consules quibus more maiorum concessum est vel omnis adire provincias, aut legati sunt eorum. sed nihil decerno; quid placeat tibi et quid prope modum rectum sit intellego. plura scriberem, si ipse possem. sed, ut mihi videor, potero biduo. Balbi Corneli litterarum exemplum quas eodem die accepi quo tuas misi ad te, ut meam vicem doleres, cum me derideri videres. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

saec. I.  (ca. 40 p.C.n.)

• Pavo ad Iunonem venit, indigne ferens

Cantus luscinii quod sibi non tribuerit;

Illum esse cunctis avibus admirabilem,

Se derideri simul ac vocem miserit.

Tunc consolandi gratia dixit dea:

«Sed forma vincis, vincis magnitudine;

Nitor smaragdi collo praefulget tuo

Pictisque plumis gemmeam caudam explicas». —Fabulae Phaedri

Latinitas postclassica

saec. II.

• in praesentia tamen quibus de rebus consulis, curare eum ludis Martialibus triclinium sacerdotum non displicet nobis, si est passurus se ab Siluani filio homine sibi affini admoneri, ne quid faciat quod conspici et derideri possit. —De vita Caesarum C. Suetoni Tranquilli