demonstraveris

Discretiva

demonstraveris dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dēmōnstrāveris	secunda singularis	perfectum	activa	coniunctivus	dēmōnstrō (dēmōnstrāre)
dēmōnstrāveris	secunda singularis	futurum exactum	activa	indicativus	dēmōnstrō (dēmōnstrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /deːmoːnsˈtraːwe.ris/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dē·mōns·trā·ve·ris — morphologica: de-monstrav-eris

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Item fieri non inutiliter potest ut, si merita in adversarium aliqua exposueris, in ingratum inveharis, aut, si varietatem criminum narratione  demonstraveris , quantum ob ea periculum intentetur ostendas. —Institutio oratoria Quintiliani