demonstraturi

Discretiva

demonstraturi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dēmōnstrātūrī	casus genitivus singularis · genus masculinum	participii dēmōnstrātūrus
dēmōnstrātūrī	casus genitivus singularis · genus neutrum	participii dēmōnstrātūrus
dēmōnstrātūrī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	participii dēmōnstrātūrus
dēmōnstrātūrī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	participii dēmōnstrātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /deːmoːn.straːˈtuːriː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dē·mōn·strā·tū·rī — morphologica: de-monstrat-ur-i

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Ideoque nos non particulam illam, sicuti plerique, sed quidquid utile ad instituendum oratorem putabamus in hos duodecim libros contulimus, breviter omnia demonstraturi: nam si quantum de quaque re dici potest persequamur, finis operis non reperietur. —Institutio oratoria Quintiliani