demonstraturi

E Victionario

Discretiva

demonstraturi dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
dēmōnstrātūrī casus genitivus singularis · genus masculinum participii dēmōnstrātūrus
dēmōnstrātūrī casus genitivus singularis · genus neutrum participii dēmōnstrātūrus
dēmōnstrātūrī casus nominativus pluralis · genus masculinum participii dēmōnstrātūrus
dēmōnstrātūrī casus vocativus pluralis · genus masculinum participii dēmōnstrātūrus

Appellatio[+/-]

API: /deːmoːn.straːˈtuːriː/(classice)
Syllabificatio phonetica: dē·mōn·strā·tū·rī — morphologica: de-monstrat-ur-i

Loci[+/-]

M. Fabius Quintilianus
ca. 35–100
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

  • Ideoque nos non particulam illam, sicuti plerique, sed quidquid utile ad instituendum oratorem putabamus in hos duodecim libros contulimus, breviter omnia demonstraturi: nam si quantum de quaque re dici potest persequamur, finis operis non reperietur. —Institutio oratoria Quintiliani [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Fabius Quintilianus, Institutionis oratoriae libri XII. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIV). Liber primus, Prohoemium. [25] — demonstraturi
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: demonstraturi.