defensurum

Discretiva

defensurum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dēfēnsūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii dēfēnsūrus
dēfēnsūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii dēfēnsūrus
dēfēnsūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii dēfēnsūrus
dēfēnsūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii dēfēnsūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /deːfeːnˈsuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dē·fēn·sū·rum — morphologica: de-fens-ur-um

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58...+17

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 85 a.C.n. / 669 a.u.)

• Si causae turpitudo contrahit offensionem, aut pro eo homine, in quo offenditur, alium hominem, qui diligitur, interponi oportet; aut pro re, in qua offenditur, aliam rem, quae probatur; aut pro re hominem aut pro homine rem, ut ab eo, quod odit, ad id, quod diligit, auditoris animus traducatur; et dissimulare te id defensurum, quod existimeris; deinde, cum iam mitior factus erit auditor, ingredi pedetemptim in defensionem et dicere ea, quae indignentur adversarii, tibi quoque indigna videri; —De inventione Ciceronis

class.  (anno 582 u.c.)

• Persei deinde regis legatis post paucos dies senatus datus est. ceterum praeoccupatis non auribus magis quam animis ab Eumene rege, omnis et defensio et deprecatio legatorum respuebatur; et exasperavit animos ferocia nimia Harpali, qui princeps legationis erat. is velle quidem et laborare dixit regem, ut purganti, se nihil hostile dixisse aut fecisse, fides habeatur: ceterum si pervicacius causam belli quaeri videat, forti animo defensurum se. Martem communem esse et eventum incertum belli. —Ab urbe condita Titi Livii